विमलवाली मुलगी

विमलवाली मुलगी

रस्ता तसा नेहमीचा रहदारीचा. दुतर्फा गर्दीचे लोंढे आणि कुणीच कुणाचं ऐकणार नाही पाहणार नाही अशा अवस्थेत वाहणारा रस्ता!

अचानक एक मुलगी रस्त्याच्या मधोमध कुठून तरी दिसू लागते तिच्याकडे आवर्जून पहावं म्हणून कोणीही विशेष पाहत नाही. परंतु पर्याय नाही आणि थांबावच लागेल म्हणून सिग्नल लाल होतो.

मग अश्लील रसिकतेने बऱ्याच नजरा त्या मुलीकडे..

एकंदरीत पेहरावावरून लक्षात आलं कि हि मुलगी तुमच्या आमच्यासारखी जरी असली तरी भीक मागणाऱ्यापैकी एक आहे. प्रत्येक माणसाला फक्त अवयव तुमच्या आमच्यासारखे जरी असले तरी पेहरावावरून ओळखण्याची आपली एक वेगळी सामाजिक मानसिकता आहे. काहींनी घाणेरड्या नजरेने काहींनी तुच्छतेने काहींनी कनवाळू पणे तिला पाहून उसासे सोडले. काहींनी सिग्नल साठी सुद्धा पुढच्या कामात येणाऱ्या खोळंब्या साठी म्हणूनही शिव्यांची एक लाखोली वाहिली.

तिचे डोळे थोडेसे धुंदावलेले. बहुतेक डोळ्यावर खूप झोप आल्यामुळे असेल. 

सिग्नल थोडा मोठा असल्यामुळे तिच्या प्रत्येक अवयवाकडे आता प्रत्येकाचं लक्ष जाऊ लागलं आणि एक गोष्ट लक्षात आली ती म्हणजे तिचं पोट पुढे आलेलं आहे. अर्थात ती गरोदर आहे हे निश्चित होतं. त्यात पुन्हा मग ती भिकारी!

भिकारी आणि त्यांचं जीवन! त्यांचं रोजचं दिनमान कशाप्रकारे असेल. दिवसभरात ते पैसा कसा गोळा करत असतील? त्यांना संध्याकाळी पोट भरेल एवढं अन्न खायला मिळत असेल का ?याचा विचार करत सिग्नलवरच्या गाड्या मुठी आवळू लागल्या.

तिचं कुणाकडेच लक्ष नव्हतं खूप सारे आवाज ज्यात वेगवेगळ्या गाड्यांच्या फायरिंग ॲम्बुलन्स हॉर्न असं साग्र संगीत वाजत होतं.

आणि काही कळायच्या आतच तिने ब्लाउज मध्ये हात घातला आणि एक विमल ची पुडी बाहेर काढली.

जेव्हा तिने ब्लाऊज मध्ये हात घातला तेव्हा बरेचसे डोळे विस्फारले गेले होते आणि जेव्हा तिच्या हातामध्ये ती पुडी आली तेव्हा सर्वांनी चुकचुकल्या नजरेने नाराजी दर्शवली.

आता ती गरोदर आहे तिला चांगल्या पौष्टिक आहाराची गरज आहे तिने भीक मागण्यापेक्षा बैठी काहीतरी चांगली कामे करावीत हे असं रस्त्यावर फिरू नये असं खूप सारं वाटून गेलं.

पण मुठी शिवशिवण्या पलिकडे घडण्यासारख काहीच नव्हतं!

आणि असंही ती आपली कोण लागते किंवा तिचा आणि आपला फक्त या सिग्नल पुरता तोही नजरेने आलेला संबंध !

आपण आपल्या संबंधित लोकांसाठी तरी असं आवर्जून म्हणून तरी कुठे काय करत असतो? चार सल्ले देणे आणि घेणे याच्यापलीकडे कोणीही कोणाच्या वैयक्तिक आयुष्यात जाऊन डोकावू शकत नाही किंवा मदत करू शकत नाही ही वस्तुस्थिती आता मान्य केलीच पाहिजे. असा विचार डोक्यात आला आणि पांढरपेशा ढिम्मपणा जागा झाला. मग सरकार एनजीओ आणि इतर सामाजिक संस्था यांनी कसं पुढे येऊन या लोकांना मदत केली पाहिजे असे अनाहूत सल्ले स्वतः स्वतःच्या मनात तिच्यासाठी म्हणून देऊन टाकले. 

आता तिने ती पुडी उघडली त्याच्यामध्ये जो काही माल होता तो घशामध्ये उपडा केला आणि ती पुढे पुन्हा व्यवस्थित घडी घालून ब्लाउज मध्ये सरकवली .सिग्नल सुटला ती एका बाजूला पुढे सटकली आणि एक सणसणीत नक्षीदार आणि पाणीदार हाफकऱ्याचा आवाज येईल अशी पिचकारी डांबर रंगावर हाणली जणू काय ती सिग्नलवरच्या प्रत्येक नजरेवर, सरकारी अनास्थेवर बोलणाऱ्या प्रत्येकाच्या तोंडावर आणि समाजाचा कळवळा असणाऱ्या प्रत्येकाच्या मनावर तिने मारली. 

सिग्नल सुटला तशी विमल ची पुडी तिने हवेत उडवली आणि पुढे आलेलं पोट सावरत कुठेतरी निघून गेली.

© मकरंद घोडके ९५२७३०९१९७